Üç Liderin İmza Attığı Kalem

Nabi Avcı,
Bir gönül adamı.
Nezaketin, nezahetin ve nezafetin tecessüm etmiş hali.
İlim adamı, danışman, siyasetçi, bakan, devlet adamı.
O, bu sıfatların hiçbirini sevmez. Hatta hoş bir mahcubiyet de duyar.
Ankara’dakilerin Nabi Hoca’sı,
Benim mi?
Nabi abim…

Bir kalem sever,
Ama kalemin her türlüsünü sever. Kurşun, dolma, tükenmez…
Fark etmez onun için.
Hatta kağıt, defter, silgi, kalemtraş gibi kırtasiye malzemeleri de onun ilgi alanlarındandır.
Masasında hep bir avuç dolusu sarı kurşun kalemi vardır. Bir de hoş çakısı. Çakı da neyin nesi diye sormayın! Onunla kalemlerinin ucunu açar.
Bakanlığı döneminde Milli Eğitim’in merkez teşkilatında bulunan bütün bürokratların ceketlerinin mendil cebinde bir Pelikan M150 taşıma mecburiyeti getirmişti(!), ama kendi hediye etmişti hepsini. Bana da hediye etmişti. Hem de kapağında ismi yazıyor. Bugün de bu adet devam etmektedir.

Nabi abi ile her sohbet güzeldir. Lakin kalem sohbeti çok daha güzeldir. Zira kalemin mahiyetine vukufiyeti tamdır.

Burada itiraf etmeliyim ki; onun bana öğrettiği çok önemli bir davranış vardır ki, bu nedenle ona müteşekkirim. Kaleme çok bağlı olduğumu anlamış olmalıdır ki; birkaç kez üst üste görüşmemizde bana bir kalem hediye ediyordu. Bu çok hoşuma gidiyordu ama tek taraflı da olmazdı ki. Oysa benim parmağımı kessinler kalemimi almasınlar modunda idim. Hiç hoş olmadığını ben de biliyordum. Lakin elden ne gelir. Oysa o, her görüşmemizde mütemadiyen bir kalem hediye ediyordu.

Bu hali kendi kendime düşündüm ve şu kanaate vardım. Belli ki bana bir ders vermek istiyordu. Masivaya bu kadar bağlılık hoş değildi ve benim bunu kırmam gerekiyordu. Hem de en sevdiğim nesne ile. Öyle de yaptım. Yine bana bir kalem verdiğinde ben de ona -hem de çok sevdiklerimden- bir kalem verdim. Hoşuma gitmişti. Vermek hoş bir duygu idi. Ve artık aramızda adı konmayan bir anlaşma vardı. Karşılaştığımız zaman önce birbirimize birer kalem hediye ediyorduk. Bir buna almalık diyorduk, sonra çantalar ve cepler açılıyor, kalemler ortaya dökülüyor ancak bunlar sadece seviliyor ve üzerine sohbet ediliyordu. Çünkü bunlar da bakmalık idi. Ne kadar içiniz geçerse geçsin bakmalık kalemlerden alma şansınız yok.

Bir gün Nabi abi ile uçakta yan yanayız. Tabii ki hal hatırdan sonra söz kaleme geldi. Birer tane verdik birbirimize. Sonra bakmalıklara geldi sıra. Muzipçe gülümsemesinden beni çatlatacak bir kalemden bahsedeceğini anlamıştım. Bir kalem çıkardı. Montbalanc 149. Tam bir dolma… İmza töreni kalemi. Fakat alelade bir kalem. Aldım inceledim. Aynısından benim çantamda da vardı. Ancak benimkinin kapağında M. Şimşek ibaresi yazıyordu. Nabi abi kaleme dair bir şeyler anlatmak istiyor, ama beni de meraklandırmak için biraz uzatıyordu. Sonra benim zorlamamı beklemeden kendisi anlatmaya başladı.
“Biliyor musun bu kalem nedir?” dedi. “Abi hadi anlat anlat…” dedim.
Kalem, Bakü-Tiflis-Kars demiryolu ya da daha yaygın bir ifade ile Demir İpek Yolu gibi büyük bir projenin imza töreninin kahramanı. Türkiye, Azerbaycan ve Gürcistan liderlerinin katılımı ile gerçekleşen imza töreninde üç liderin imza attığı kalem. Harika bir hikaye.

Nabi abi o törende (o zaman başbakan başdanışmanı).
Törenden hemen önce Ulaştırma Bakanı Binali Yıldırım’a “Sn. Bakanım imza atılacak olan kalemi alınız” tavsiyesinde bulunuyor. Bakan “Eğer liderler önce atar, sonra bakanlar imzalarsa bu dediğin olur. Ama tersi yani önce bakanlar imzalar sonra liderler imzalarsa zor olur” dedi gülümseyerek.
Nabi abi, merakla bekliyor. Büyük sahnede liderler yerlerini alıyor. Bizimkinin içini bir sevinç kaplıyor “Tamam her şey arzu edildiği gibi… Önce liderler imzalayacak” diye geçiriyor içinden. Öylede oluyor. Sonra bakanlar aynı kalemle imza atıyorlar. Binali bey mühendis. En son o imzalıyor ve dolayısı ile kalem onda kalıyor. Önce bir tereddüt yaşıyor. Bıraksam mı, alsam mı? diye. Sonra anlık bir refleksle hemen yanı başında olan Gürcistan Devlet Başkanı Sakaşvili’ye soruyor. “Tabii ki!” diyor Sakaşvili…